Кога пролетта станува кошмар: Ова се јасните знаци на алергија на полен – еве како да се заштитите

Алергиите на полен можат да предизвикаат цела низа непријатности, но со навремен третман и неколку корисни совети, симптомите можат значително да се ублажат.

Иако честопати не се сфаќа доволно сериозно, сезонскиот алергиски ринитис е многу чест и ги погодува милиони луѓе низ целиот свет.

Тоа е реакција на телото на поленот, која може да ги расипе дури и најубавите пролетни денови или да го отежни мирниот сон.

Иако не може целосно да се излечи за многумина, постојат начини да се држат симптомите под контрола, истакнува Националното здружение „Алергија и јас“.

Најчестите симптоми се:

-често кивање
-затнат нос
-течење на носот
-чешање и црвена носна слузница
-солзење на очите
-печење и чешање во очите
-секреција што тече низ грлото
-слаб осет за мирис и вкус
-замор и лош сон
-иритација на респираторниот тракт

Препорачливо е да започнете со терапија за алергии една или две недели пред да се појават симптомите, со совет од лекар.

Ако сте чувствителни на полен од дрвја што моментално цветаат, веројатно веќе сте почнале да земате лекови. Антихистаминиците и деконгестантите можат да ги ублажат симптомите, но деконгестантите треба да се користат кратко време, најмногу неколку дена, бидејќи можат да имаат спротивен ефект ако се претерува.

Капките за очи можат да помогнат при иритација, чешање и зголемено солзење. Доколку планирате да бидете на отворено, најдобро е терапијата да ја примите неколку часа однапред.

Исто така, следете ја прогнозата за концентрација на полен и изберете утрински или вечерни часови за излегување, кога има најмалку полен во воздухот.

Кортикостероидните спрејови за нос можат да го намалат воспалението и отокот на мукозните мембрани, што може да помогне во ублажување на симптомите, но треба да се користат како што препорачуваат експертите.

Доколку не се лекува, алергискиот ринитис може да доведе до компликации како што се инфекции на средното уво, главоболки поврзани со назална конгестија, па дури и губење на чувството за мирис.

Исто така, може да го зголеми ризикот од хроничен синузитис и астма, што дополнително го комплицира секојдневното функционирање.